Kolano biegacza - co to jest i gdzie boli?

Kolano biegacza – co oznacza i gdzie boli?

Kolano biegacza to potoczna nazwa dolegliwości, która najczęściej opisuje ból rzepkowo-udowy (patellofemoral pain, PFP) – rozlany ból wokół, za albo pod rzepką, nasilający się przy obciążaniu zgiętego kolana. Wytyczne JOSPT z 2019 roku wskazują, że kluczowe jest badanie funkcjonalne oraz ocena tolerancji wysiłku, a nie samo znalezienie jednego „uszkodzonego” miejsca.

Czym jest ból rzepkowo-udowy?

Ból rzepkowo-udowy to ból w okolicy stawu między rzepką a kością udową, charakteryzujący się lokalizacją z przodu kolana, nasileniem podczas aktywności obciążających zgięty staw oraz zmienną tolerancją biegu. Nie oznacza automatycznie „startej chrząstki”, chondromalacji ani trwałego uszkodzenia.

W gabinecie nie traktuję nazwy „kolano biegacza” jako gotowej diagnozy. Najpierw pytam, gdzie pacjent pokazuje ból jedną dłonią, kiedy pojawił się problem i co zmieniło się w treningu. Ból wokół rzepki po zwiększeniu kilometrażu to inna sytuacja niż nagły, punktowy ból po skręceniu kolana na nierównym podłożu.

Gdzie boli kolano biegacza?

Kolano biegacza najczęściej boli z przodu stawu – wokół, za lub pod rzepką – a nie w jednym punkcie wielkości monety. Typowo dolegliwości rosną przy schodach, przysiadzie, zbiegu i długim siedzeniu. Wyraźny punktowy ból po zewnętrznej stronie kolana wymaga różnicowania z ITBS, zgodnie z podejściem opisanym w wytycznych JOSPT z 2019 roku.

Pacjenci opisują ten ból różnie: „pod rzepką”, „w środku kolana”, „jakby za rzepką” albo „z przodu przy lądowaniu”. Lokalizacja ma znaczenie, ale sama nie rozstrzyga sprawy. Tak samo może boleć przeciążony staw rzepkowo-udowy, tendinopatia ścięgna rzepki lub tkanki podrażnione po nagłym wzroście obciążenia.

Ból wokół rzepki – częściej pasuje do zespołu bólu rzepkowo-udowego niż do urazu ostrego.
Ból pod rzepką – może towarzyszyć PFP, ale punktowa tkliwość dolnego bieguna rzepki sugeruje też tendinopatię rzepki.
Ból przy schodzeniu – często pojawia się, gdy kolano pracuje w większym zgięciu i wzrasta obciążenie stawu rzepkowo-udowego.
Ból po długim siedzeniu – może wystąpić po podróży autem, kinie lub pracy przy biurku z kolanem stale zgiętym.
Ból po zewnętrznej stronie kolana – wymaga oceny pod kątem pasma biodrowo-piszczelowego i nie powinien być automatycznie nazywany kolanem biegacza.

Najprostsza, praktyczna zasada brzmi: rozlany ból z przodu kolana częściej kieruje myślenie ku PFP, a ból boczny, ostry i powtarzalny w podobnym momencie biegu częściej ku ITBS. To wskazówka do badania, nie diagnoza z internetu.

„Parafraza zaleceń klinicznych: w bólu rzepkowo-udowym decyzje terapeutyczne powinny opierać się na objawach, funkcji i indywidualnych czynnikach pacjenta, a ćwiczenia pozostają podstawą postępowania.” – JOSPT Clinical Practice Guideline, 2019

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem medycyny sportowej, ortopedą ani fizjoterapeutą sportowym.

Jakie objawy kolana biegacza nasilają się podczas biegania?

Objawy kolana biegacza najczęściej nasilają się przy zbiegu, przyspieszeniu, schodach, przysiadzie i po dłuższym biegu, zwłaszcza gdy biegacz niedawno zwiększył objętość lub tempo. Typowy PFP może początkowo słabnąć po rozgrzewce, lecz następnie wracać po treningu albo następnego dnia rano.

Czy kolano biegacza boli przy schodach i przysiadzie?

Tak, ból przy schodach i przysiadzie jest częstym wzorcem w bólu rzepkowo-udowym, ponieważ obie czynności zwiększają obciążenie stawu rzepkowo-udowego. Szczególnie charakterystyczne bywa schodzenie w dół, gdy mięsień czworogłowy kontroluje ugięcie kolana.

Przykład z praktyki: biegaczka bez bólu podczas spokojnego truchtu zgłaszała dolegliwości wyłącznie po sobotnim biegu z długim zbiegiem i przy schodzeniu z trzeciego piętra. Zmniejszenie zbiegu na dwa tygodnie oraz progresja ćwiczeń siłowych pozwoliły odzyskać tolerancję bez całkowitego odstawiania ruchu.

Jak odróżnić kolano biegacza od ITBS?

Najpierw porównaj lokalizację bólu: PFP częściej daje rozlany ból z przodu kolana, a zespół pasma biodrowo-piszczelowego zwykle powoduje bardziej punktowy ból po zewnętrznej stronie stawu. ITBS bywa odczuwany w powtarzalnym momencie biegu, często po kilku kilometrach lub podczas zbiegów.

Przy ITBS pacjent nierzadko wskazuje palcem miejsce nad boczną szparą stawu. Przy PFP zwykle obejmuje dłonią przód kolana. Różnicowanie obejmuje jednak również technikę biegu, zakres ruchu stawu skokowego, kontrolę biodra, reakcję na przysiad jednonóż i historię treningu.

Więcej szczegółów znajdziesz w materiale kolano biegacza a ITBS oraz w artykule o bólu po zewnętrznej stronie kolana.

Czym różni się ból rzepkowo-udowy od tendinopatii rzepki?

Ból rzepkowo-udowy zwykle jest rozlany wokół rzepki, natomiast tendinopatia rzepki częściej daje punktową tkliwość w obrębie ścięgna, zwykle przy jego przyczepie do dolnego bieguna rzepki. Tendinopatia częściej dokucza przy skokach, szybkich zmianach kierunku i treningu siłowym z dużą objętością.

Biegacz trenujący dodatkowo crossfit może mieć dwa nakładające się problemy. Ból rozlany przy schodach może wskazywać na PFP, a ostry punktowy dyskomfort podczas wyskoku z boxa – na ścięgno rzepki. Z tego powodu nie wystarcza ogólne hasło „ból pod rzepką”.

Możliwa przyczyna	Typowa lokalizacja	Kiedy częściej boli?	Co wymaga oceny?
Ból rzepkowo-udowy, PFP	Wokół, za lub pod rzepką	Schody, przysiad, zbieg, długie siedzenie	Tolerancja obciążenia, biodro, kolano, łydka
ITBS	Po zewnętrznej stronie kolana	Bieg, zwłaszcza zbieg lub stałe tempo	Historia kilometrażu, kontrola miednicy, technika
Tendinopatia rzepki	Punktowo przy ścięgnie rzepki	Skoki, sprint, przysiad, trening siłowy	Obciążenie sprężyste i reakcja ścięgna
Łąkotka	Często szpara stawowa, ale lokalizacja bywa zmienna	Skręt, głęboki przysiad, kucanie	Blokowanie, obrzęk, uraz skrętny
Uraz ostry	Różna, zależnie od struktury	Bezpośrednio po urazie	Stabilność, możliwość obciążenia, deformacja

Ból narastający po zwiększeniu treningu – częściej przemawia za problemem przeciążeniowym niż za świeżym urazem strukturalnym.
Wyraźny obrzęk po skręceniu – wymaga badania, ponieważ może dotyczyć struktur wewnątrzstawowych, w tym łąkotki.
Blokowanie kolana – oznacza potrzebę szybszej oceny lekarskiej, a nie samodzielnego testowania kolejnych ćwiczeń.
Uczucie uciekania kolana – może wskazywać na niestabilność i powinno zostać sprawdzone w badaniu funkcjonalnym.
Ból nocny lub gorączka – nie pasują do prostego modelu przeciążenia treningowego i wymagają konsultacji medycznej.

Czy ból kolana oznacza uszkodzenie łąkotki?

Nie, sam ból kolana nie oznacza uszkodzenia łąkotki, ponieważ PFP, ITBS i tendinopatia rzepki są częstymi przyczynami dolegliwości u biegaczy. Podejrzenie łąkotki rośnie po urazie skrętnym, przy wysięku, blokowaniu lub bólu w określonej szparze stawowej.

W przypadkach, które prowadzę, najpierw analizuję historię obciążenia i funkcję: przysiad, wykrok, wejście na stopień, bieg w dół oraz reakcję następnego dnia. Wynik MRI może być pomocny, ale obraz nie zastępuje badania pacjenta. Zmiany widoczne w rezonansie nie zawsze są źródłem aktualnego bólu.

Co powoduje kolano biegacza i przeciążenie kolana?

Kolano biegacza często pojawia się wtedy, gdy obciążenie treningowe przewyższa aktualną tolerancję stawu, mięśni i ścięgien. International Olympic Committee w konsensusie z 2016 roku podkreśla, że ryzyko urazu wiąże się z nieadekwatnym obciążeniem, dlatego sama liczba kilometrów nie tłumaczy problemu bez kontekstu intensywności, snu i regeneracji.

Czy nagły wzrost kilometrażu może wywołać ból pod rzepką?

Tak, nagły wzrost kilometrażu, tempa albo liczby zbiegów może wywołać ból pod rzepką, gdy tkanki nie miały czasu zaadaptować się do nowego bodźca. Problem częściej pojawia się po łączeniu kilku zmian naraz, na przykład nowych interwałów, twardszej nawierzchni i lżejszych butów.

Nie istnieje jedna bezpieczna liczba procent dla każdego biegacza. Osoba wracająca po infekcji, mająca gorszy sen lub zaczynająca trening siłowy może gorzej tolerować wzrost nawet o kilka kilometrów tygodniowo. Z kolei zawodnik z wieloletnią bazą może przyjąć większą zmianę, jeśli wprowadza ją stopniowo.

Jakie czynniki treningowe najczęściej przeciążają staw rzepkowo-udowy?

Najpierw przeanalizuj ostatnie 2-4 tygodnie treningu: szukaj jednej lub kilku zmian, które podniosły wymagania wobec kolana. Najwięcej informacji daje porównanie planu sprzed bólu z tygodniem, w którym objawy się pojawiły.

Interwały i tempo – zwiększają siły podczas wybicia i mogą przekraczać obecną tolerancję przy braku przygotowania siłowego.
Długie zbiegi – wymagają silnej pracy ekscentrycznej mięśnia czworogłowego i często nasilają ból przy rzepce.
Zmiana nawierzchni – przejście z bieżni na asfalt lub górskie ścieżki zmienia profil obciążeń stawu.
Nowe buty – but o innym dropie albo sztywniejszej podeszwie może zmienić tolerancję łydki, stopy i kolana.
Trening siłowy po przerwie – duża liczba głębokich przysiadów, wykroków lub skoków może dołożyć bodziec do biegania.
Brak dni lżejszych – kumulacja mocnych jednostek ogranicza czas potrzebny na regenerację i adaptację.

Przykład: amator przygotowujący się do półmaratonu zwiększył tygodniowy dystans z 25 do 38 km, dodał podbiegi i zrobił długi zbieg w tych samych siedmiu dniach. Nie potrzebował „magicznego” ćwiczenia. Najpierw trzeba było rozdzielić bodźce i odzyskać przewidywalną reakcję kolana.

„Parafraza konsensusu: obciążenie sportowe może chronić przed urazem albo zwiększać jego ryzyko – zależy od dawki, historii zawodnika i czasu na adaptację.” – International Olympic Committee, konsensus dotyczący obciążenia i ryzyka urazu, 2016

Jak siła biodra, łydki i uda wpływa na ból rzepkowo-udowy?

Siła biodra, łydki i mięśnia czworogłowego wpływa na sposób, w jaki biegacz kontroluje nogę przy lądowaniu, ale nie należy sprowadzać PFP do jednego „słabego pośladka”. Rehabilitacja biegacza powinna rozwijać tolerancję całego łańcucha ruchu i dopasowywać ćwiczenia do objawów.

Wytyczne JOSPT z 2019 roku wskazują ćwiczenia ukierunkowane na biodro i kolano jako istotny element postępowania zachowawczego. W praktyce dobieram ich wersję do tolerancji: jednemu pacjentowi służy step-down z niskiego stopnia, innemu początkowo izometryczny przysiad przy ścianie albo wspięcia na palce.

Co robić po rozpoznaniu bólu rzepkowo-udowego?

Po rozpoznaniu bólu rzepkowo-udowego najczęściej warto czasowo zmodyfikować trening, utrzymać tolerowaną aktywność i wdrożyć progresywne ćwiczenia dla kolana oraz biodra. Niepełne unieruchomienie nie jest standardem, a celem pozostaje stopniowy powrót do biegania bez istotnego pogorszenia objawów następnego dnia.

Czy można biegać z kolanem biegacza?

To zależy od nasilenia objawów, ale wiele osób może czasowo biegać krócej i wolniej, jeśli ból pozostaje łagodny, nie zmienia wyraźnie kroku i nie narasta następnego dnia. Plan trzeba przerwać lub zmienić, gdy pojawia się utykanie, narastający ból albo obrzęk.

Stosuję prosty dziennik: przed treningiem, po treningu i następnego ranka biegacz zapisuje ból w skali 0-10 oraz opisuje funkcję. Nie chodzi o obsesyjne liczenie. Chodzi o zauważenie, czy 30 minut spokojnego biegu daje stabilną reakcję, a czy 45 minut z podbiegami już przekracza granicę.

Zmniejsz najbardziej drażniący bodziec – na 7-14 dni ogranicz zbiegi, tempo albo długi bieg, zamiast usuwać cały ruch bez oceny tolerancji.
Zostaw aktywność tolerowaną przez kolano – spokojny marsz, rower o niskim oporze lub krótszy trucht mogą utrzymać wydolność, jeśli nie nasilają objawów.
Wprowadź ćwiczenia siłowe – wykonuj dobrane przysiady, wejścia na stopień, wykroki i wspięcia na palce w zakresie tolerowanym przez ból.
Kontroluj reakcję następnego dnia – poranne pogorszenie funkcji lub wyraźny wzrost bólu oznaczają, że poprzednia dawka była zbyt duża.
Dodawaj tylko jeden bodziec naraz – najpierw wydłuż czas biegu albo dodaj tempo, a nie zmieniaj równocześnie dystansu, terenu i obuwia.
Zaplanij konsultację przy braku postępu – fizjoterapeuta sportowy może ocenić wzorzec ruchu, siłę i realne wymagania Twojej dyscypliny.

Jak długo trwa leczenie kolana biegacza?

Poprawa po kolanie biegacza często wymaga kilku tygodni konsekwentnej modyfikacji obciążenia i ćwiczeń, ale czas nie jest identyczny dla każdego. O tempie powrotu decydują przede wszystkim tolerancja treningu, brak pogorszenia następnego dnia oraz odzyskanie funkcji przy schodach i przysiadzie.

Nie obiecuję pacjentowi poprawy „w trzy dni”, bo taki komunikat może prowokować zbyt szybki powrót do interwałów. U części osób pierwsza stabilizacja objawów przychodzi po 2-4 tygodniach, natomiast powrót do pełnej objętości startowej może wymagać dłuższej progresji. Szczególnie gdy ból trwał miesiącami.

Jakie ćwiczenia wspierają rehabilitację biegacza?

Zacznij od 2-3 ćwiczeń wykonywanych 2-3 razy w tygodniu, w dawce, po której kolano nie reaguje wyraźnym pogorszeniem kolejnego dnia. Ćwiczenia powinny zwiększać siłę i tolerancję obciążenia, a nie sprawdzać, ile bólu da się znieść.

Wstawanie z krzesła – pozwala rozpocząć pracę nad mięśniem czworogłowym w kontrolowanym zakresie zgięcia kolana.
Step-down z niskiego stopnia – rozwija kontrolę kolana podczas ruchu podobnego do schodzenia i zbiegania.
Przysiad dzielony – obciąża nogę jednostronnie i można go łatwo skrócić, podpierając się o ścianę lub poręcz.
Wspięcia na palce – wzmacniają łydkę, która uczestniczy w przyjęciu i oddaniu siły podczas biegu.
Most biodrowy – jest prostą opcją dla osób rozpoczynających pracę nad kontrolą biodra i miednicy.
Marszobieg – pozwala stopniowo odbudować specyficzną tolerancję biegania bez gwałtownego zwiększania ciągłego czasu biegu.

Dokładne warianty, tempo ruchu i obciążenie najlepiej ustalić po badaniu. Zobacz również materiał: ćwiczenia na kolano biegacza.

Jak wracać do biegania bez nawrotu bólu?

Powrót do biegania bez nawrotu bólu wymaga stopniowej progresji jednej zmiennej naraz: czasu, dystansu, tempa albo przewyższenia. Bezpieczniejszym wskaźnikiem niż ambicja treningowa jest stabilna reakcja kolana przez 24 godziny po wysiłku, bez obrzęku, utykania i pogorszenia przy schodach.

Jak zaplanować pierwszy tydzień powrotu do biegu?

Zacznij od 2-3 spokojnych sesji na płaskiej trasie, oddzielonych dniem lżejszym, i utrzymaj tę samą dawkę przez około tydzień przed kolejną zmianą. Jeśli ból i funkcja następnego dnia są stabilne, można ostrożnie wydłużyć czas truchtu lub skrócić przerwy marszowe.

Przykład: zamiast wracać od razu do 10 km, osoba po uspokojeniu objawów może zacząć od 6 powtórzeń po 3 minuty truchtu i 2 minuty marszu. Po kilku dobrze tolerowanych treningach przechodzi do 5 powtórzeń po 5 minut. Dopiero później dokłada ciągły bieg.

Czy zmiana techniki biegu zawsze rozwiązuje problem?

Nie, zmiana techniki biegu nie zawsze rozwiązuje problem, ponieważ przyczyną bywa przede wszystkim niedopasowanie obciążenia do aktualnej tolerancji. Nagła próba biegania „idealnie” może dodatkowo przeciążyć łydkę, stopę albo ścięgno Achillesa.

Fizjoterapeuta sportowy może ocenić kadencję, długość kroku, kontrolę tułowia i pracę miednicy, ale korekta ma sens tylko wtedy, gdy jest wdrażana stopniowo. Nie kopiuj stylu innego biegacza z filmu. Twoje tempo, budowa ciała, historia urazów i cel treningowy są inne.

Jak zapobiegać nawrotom kolana biegacza?

Najpierw utrzymuj regularny trening siłowy i unikaj kumulowania kilku dużych zmian w jednym tygodniu. Nawrót częściej wynika z szybkiego powrotu do tempa oraz zbiegów niż z braku jednego rozciągania.

Plan tygodnia – rozdzielaj akcenty, aby mocny bieg, siła nóg i długi zbieg nie przypadały jeden po drugim.
Sen i regeneracja – gorszy sen obniża subiektywną tolerancję wysiłku i utrudnia właściwą ocenę zmęczenia.
Trening siłowy – utrzymuj pracę dla uda, biodra i łydki również po ustąpieniu bólu, zwykle 2 razy w tygodniu.
Stopniowanie zbiegów – wprowadzaj je najpierw na krótszych odcinkach, zanim dołożysz górski długi bieg.
Dziennik obciążenia – zapisuj dystans, intensywność, nawierzchnię i reakcję kolana, aby szybciej zauważyć powtarzalny wzorzec.
Realistyczny cel – po przerwie odpuść jeden start lub wynik, jeśli alternatywą jest utrwalenie bólu na kolejne miesiące.

Kiedy ból kolana wymaga lekarza lub badania obrazowego?

Pilnej oceny wymaga ból kolana po urazie skrętnym z dużym obrzękiem, blokowaniem, deformacją, gorączką albo niemożnością obciążenia nogi. Takich objawów nie należy leczyć wyłącznie ćwiczeniami z internetu. NHS zaleca kontakt z pomocą medyczną przy istotnych objawach alarmowych związanych z bólem i urazem kolana.

Kiedy ból kolana u biegacza jest groźny?

Ból kolana jest potencjalnie groźny, gdy wystąpił po urazie, szybko narasta, towarzyszy mu duży obrzęk, zaczerwienienie, gorączka lub niemożność wykonania kilku kroków. Szybka konsultacja jest też potrzebna przy blokowaniu i poczuciu wyraźnej niestabilności.

Duży obrzęk po urazie – może oznaczać problem wymagający pilnego badania klinicznego i ewentualnej dalszej diagnostyki.
Niemożność obciążenia nogi – wymaga oceny medycznej, zwłaszcza po upadku, skręceniu lub silnym uderzeniu.
Blokowanie stawu – oznacza, że kolano nie daje się swobodnie wyprostować lub zgiąć i nie powinno być ignorowane.
Deformacja kolana – jest sygnałem alarmowym po urazie i wymaga pilnej pomocy.
Gorączka oraz czerwone, gorące kolano – mogą wskazywać na stan inny niż typowe przeciążenie sportowe.
Ból utrzymujący się mimo modyfikacji – jest wskazaniem do konsultacji, gdy przez kilka tygodni brak poprawy funkcji.

Kiedy zrobić rezonans kolana?

MRI rozważa lekarz wtedy, gdy wywiad i badanie sugerują uraz struktur wewnątrzstawowych, występuje blokowanie, duży wysięk, niestabilność albo brak poprawy mimo odpowiedniego postępowania. Przy typowym obrazie bólu rzepkowo-udowego rezonans nie zawsze jest pierwszym potrzebnym badaniem.

RTG może pomóc w ocenie kości i wybranych zmian zwyrodnieniowych, USG jest przydatne dla części struktur powierzchownych, a MRI dokładniej pokazuje tkanki miękkie i struktury wewnątrzstawowe. Żadne z tych badań nie diagnozuje samodzielnie biegacza bez historii objawów i badania funkcjonalnego.

Do kogo zgłosić się z bólem kolana po bieganiu?

Najpierw wybierz lekarza medycyny sportowej, ortopedę lub fizjoterapeutę sportowego, gdy ból ogranicza trening, nawraca albo budzi wątpliwości diagnostyczne. Specjalista powinien ocenić zarówno kolano, jak i realne obciążenia biegowe, a nie tylko miejsce wskazane na zdjęciu MRI.

Na wizytę zabierz historię ostatnich 4 tygodni: kilometraż, tempo, podbiegi i zbiegi, buty, trening siłowy oraz opis bólu następnego dnia. To często bardziej użyteczne niż próba przypomnienia sobie jednego „feralnego” kroku.

Najczęściej zadawane pytania

Gdzie boli kolano biegacza?

Najczęściej ból jest odczuwany z przodu kolana, wokół, za albo pod rzepką. Może nasilać się podczas biegu, schodzenia ze schodów, przysiadu albo po długim siedzeniu ze zgiętym kolanem. Sama lokalizacja nie daje jednak pewnej diagnozy.

Czy kolano biegacza boli po zewnętrznej stronie?

Wyraźnie boczny, punktowy ból częściej sugeruje ITBS, czyli zespół pasma biodrowo-piszczelowego, niż typowy ból rzepkowo-udowy. Lokalizacja bólu nie wystarcza jednak do samodzielnego rozpoznania. Potrzebne są wywiad, ocena funkcji i analiza obciążenia treningowego.

Czy można biegać z kolanem biegacza?

Często można wrócić do lżejszego biegania, jeśli objawy są pod kontrolą i nie nasilają się następnego dnia. Zwykle trzeba ograniczyć najbardziej drażniący bodziec, taki jak zbiegi, interwały lub długi bieg. Utykanie, obrzęk albo narastający ból są sygnałem do przerwania treningu i konsultacji.

Czy na kolano biegacza potrzebny jest rezonans?

Nie zawsze, ponieważ typowy ból rzepkowo-udowy często rozpoznaje się na podstawie rozmowy i badania funkcjonalnego. MRI lekarz rozważa przy urazie, blokowaniu, dużym obrzęku, niestabilności lub braku poprawy po odpowiednim postępowaniu. Rezonans nie powinien zastępować badania klinicznego.

Jak długo trwa kolano biegacza?

Czas poprawy zależy od dawki treningu, tolerancji tkanek i regularności rehabilitacji. U części osób objawy stabilizują się w ciągu kilku tygodni, lecz powrót do pełnego treningu może trwać dłużej. Najlepiej obserwować funkcję, ból i reakcję kolana przez 24 godziny po wysiłku.

Czy ból przy schodach oznacza kolano biegacza?

Nie zawsze, ale ból przy schodach jest częstym objawem bólu rzepkowo-udowego. Podobne dolegliwości mogą mieć też inne przyczyny, dlatego znaczenie ma lokalizacja, historia urazu, obrzęk i wynik badania. Szczególnie ostrożnie trzeba traktować ból po świeżym skręceniu kolana.

Źródła i literatura

Przeczytaj również

Jacek